Manten tus ojos en la carretera, tus manos encima del volante!

...en zo werden de tangoreizigers tangofietsers.
Na een hartelijk afscheid van onze huisbazen in Buenos Aires zochten we het fietspad richting Tigre op.Argentijnse fietspaden zijn als zonnige dagen in België, moeilijk te vinden en niet om over te stoeffen.Na enkele kilometers verdween het pad en moesten we ons maar behelpen, gelukkig zonder problemen.

Tigre ligt aan de delta van de Río Parana en omvat veel mooie eilandjes langs waar je per boot naartoe moet. Je vindt de meest prachtige vakantiehuisjes langs het water, elk voorzien van een aanlegsteiger. Om de busdienst oftewel boot-van-dienst te doen stoppen, steek je je hand uit en de kapitein meert aan. Onze fietsen en bagage verdwenen op het dak en we vaarden naar onze eerste camping. Geweldig hoor!
Onze nieuwe tent heeft een enorme voortent en plaats genoeg voor twee grote mensen als wij. En eigenlijk slapen die thermarest-matrasjes zo gek nog niet (ik wil mezelf over twee maanden nog hetzelfde horen zeggen).

Over de route richting Campana waren we niet eens zo zeker. De enige weg die we op de kaart vonden, was een autostrade. Eenmaal we aan die beruchte Panamericana aankwamen, bleek er nog wel een parallelweg te zijn...toch voor enkele kilometers. Op een gegeven punt stopte ook die weg en was de enige optie de billen samenknijpen en de autostrade op te draaien. Euh, maakte ik geen grapje over fietsen langs de E19 onlangs? Dit was het dus zowat. Na enkele angstige kilometers namen we even een afslag, waar toevallig een toeristen-infostandje was. De vriendelijke man belde een paar keer rond tot hij voor ons een gratis kampeerplaats in een jachtclub had gevonden. We draaiden weer de autopista op, voor enkele kilometers, om de afrit te nemen (echt geweldig hoor, met je fiets een rond punt nemen aan een autostrade tussen de vrachtwagens!) richting  de kampeerplaats. We kwamen aan een klein haventje, met een parkje, privé-strandje, warme douches en geen mens in de wijde omtrek. Ons geluk kon niet meer op.

Door de boodschappen en een Bart die niet uit zijn slaapzak te krijgen was, vertrokken we de derde dag met een uurtje vertraging. Weeral richting autopista, waar we langs de péage moesten, om over enkele lange bruggen te klimmen. Gelukkig hadden ze geen tarief voorhanden voor twee gekke fietsers. De vriendelijke militair aan de ingang keek een beetje raar maar liet ons door met de raad goed rechts te houden. Op de bruggen zelf was er geen pechstrook natuurlijk en moesten we over de rechtse witte lijn. We hadden graag gestopt om het adembenemende uitzicht te fotograferen maar tijdens 't spitsuur moet je 'n beetje mee met het verkeer hé!

Kookles van José!

Na een dertig kilometer klimmen en bruggen overwinnen, rustten we even aan een parking waar we aan de praat geraakten met trucker José. Die stelde voor van een stukje met hem mee te rijden. Voor de volle 800 kilometer bedankten we, maar het stukje tot aan de volgende stad zagen we wel zitten.
Halverwege de rit stond José er op om voor ons een argentijnse lekkernij klaar te maken. We stopten aan de volgende parking en hij verdween in het plaatselijke winkeltje voor tomaten, brood en Costeletas. Zonder twijfel één van de beste maaltijden die we in Argentinië al hebben gegeten. Na het eten toverde hij nog een maté uit zijn thermos (een bitter drankje dat de Argentijnen de hele dag door drinken. Als het je aangeboden wordt mag je geen nee zeggen!) om ons daarna af te zetten aan de afrit. Geweldige vent!!! En zeggen dat we eerst een beetje wantrouwig waren. We fietsen toch een 45 kilometer die dag, bovenop de 80 die we met José aflegden. Zo schiet het lekker op natuurlijk.

We kampeerden weer aan een strandje, deze keer keer langs Rio Gualeguaychu. Al belandden we 's avonds per ongeluk in het culinaire equivalent van de Lunch Garden, de reis kon niet meer stuk....dachten we!
Voor de vierde dag op rij laadden we onze fietsen op om een tripje richting Conception de Urugay te ondernemen. De kaarten telden een veertig a vijftig kilometer langs kiezel- en zandweggetjes. Moet lukken, dachten we!
Tegen de middag aan hadden we amper 25 kilometer afgelegd, dus aten we snel een hapje onder een geïmproviseerd tentzeil, op zoek naar een streepje schaduw.Tien kilometer later begon Bart de eerste pijntjes te vertonen en was het eerste dorpje nog steeds niet in zicht. Toen we eindelijk een boerderijtje passeerden, wisten ze ons te vertellen dat het nog minstens 15 kilometer verder was tot het volgende dorp, met daartussen enkel niemandsland. Een snelle berekening later wisten we dat we net halfweg de trip waren, terwijl Bart nog amper verder kon. Het fietsen werd serieus pijnlijk voor hem.Tja, fietsen dan maar he!

Toen we 's avonds in Conception de Uruguay aankwamen stond er 80 kilometer op de teller en waren we allebei steendood. We vonden gelukkig snel een knappe hostel. Terwijl we stonden af te laden kwam er al een buur ons zijn fietskledij kado doen! Hartverwarmend, en daarbovenop een hete douche, een zacht bed en een literflesje Stella Artois. Hier blijven we nog een dagje om aan het strand (met zicht op Uruguay) uit te rusten hoor! Tot snel!